Spring naar inhoud

Nagekomen Bericht; De Foto’s

Yep, het is gelukt, de foto’s staan er op. Klik HIER

Of klik op de fotocamera rechts op de pagina 🙂

Advertenties

Overpeinzingen.

Zoals altijd een epiloog, een nabeschouwing, een conclusie, of op zien Zwols; noaproat.

Over de villa, Orlando Sun, niets dan goeds. Dat zou ook wel een beetje gek zijn, we zijn daar al weer voor de zoveelste keer, en iedere keer naar tevredenheid. Never change a winning team, en onze landlady, Ms. Joanne Cook, die nog een paar huizen in de omgeving bezit, zorgt er voor dat we ons iedere keer weer thuisvoelen. En haar man Tony zorgt dat je in beweging blijft. Naast de Wii (en het poolbiljart, airhockeytafel, basketbal apparaat en tafefelvoetbalspel) heeft hij deze winter ook nog 2 relaxfauteuils met 2 flatscreens en PS3’s geïnstalleerd, zodat je altijd wat te doen hebt. En voor de echte sportieveling staat op het pooldeck nog een tafeltennistafel.

En in de omgeving van de villa, die in de Lindfields Subdivision staat, verschijnen in rap tempo steeds meer winkels en restaurants, iets wat ons ook zeer bevalt. Sommige van die nieuwe restaurant zijn gelijk in ons favorietenlijstje gekomen, zoals Logans en vooral Texas Roadhouse. Maar bovenaan staat nog steeds wel de Outback. Ook nieuw in de lijst, Abuelo’s, wel wat verder uit de buurt, maar zeker nog een bezoek, of wat, waard. Geheel uit de lijst is Cracker Barrel, waar we normaal wel meerdere keren eten tijdens onze vakantie, maar deze keer niet één keer geweest zijn. Ook Thai Tani in Celebration zal ons vaker zien. Net als Taco Bell voor de quesadilla’s, maar dat is duidelijk.

De automobiel kwam ook deze keer weer van Alamo, en was van het grote soort. En ook nu is het bij deze ene GMC gebleven. Er was niet ene aanleiding om hem te ruilen, hij beviel goed, en is met een nagenoeg schone tank weer bij de eigenaar afgeleverd, na ons ruim 1000 mijl te hebben bediend.

Een aantal van die mijlen waren op weg naar Tampa, naar de Big Cat Rescue, een instelling die allerlei katachtigen opvangt die mishandeld, verwaarloosd of geëxploiteerd worden. Een goede zaak die gesteund moet worden, en bovendien erg leuk om zoiets een keer van dichtbij te zien. Ook nieuw voor ons was de bowling, Splitsville, in Downtown Disney, waar we ons een uurtje leuk vermaakt hebben. Verder natuurlijk de vaste prik aan Malls en Outlet Centers, waar we deze keer zelfs 2 keer in de Mall @ Millenia zijn geweest, één die we normaal vaak overslaan, maar waar wel een grote Apple Store, veel groter dan die in de Florida Mall, zit, en mij voorzien heeft van een IPhone 5. Yep, ik ben overstag gegaan. Als Apple criticaster, vanwege hun beschermingspolitiek, heb ik toch moeten toegeven. Marion is al tijden een Appeltje, en mijn gebruik van ‘haar’ IPad heeft mij ook langzaam over de streep getrokken. En ik moet ruiterlijk toegeven, na 2 weken gebruik van de 5 ben ik om. Dat ding is zo veel gebruiksvriendelijker dan de voorgangers (HTC, Nokia, Motorola) dat ik er bang van wordt. Toegegeven, hij heeft andere apps als ik gewend was, maar daar valt mee te leven.

appel2

Vliegen met Air Lingus. Eigenlijk bijna de beste verbinding die je kunt hebben. Half tien van Schiphol en vier uur aankomen in Orlando. Maar het allergrootste pluspunt is wel de Customs & Immigration die je al doorloopt op Dublin Airport. Tientallen keren relaxter dan welke luchthaven in de US ook. En je loopt in Orlando zo het vliegveld af, als was het een binnenlandse vlucht. Enige nadeel van Air Lingus is dat ze (nog) geen Economy Plus of Comfort hebben, zodat je wat ruimer kunt zitten. Als dat zo was kon het wel eens onze vaste vervoerder worden, mits de prijs mee doet, natuurlijk.

Het weer is altijd het weer, maar in het algemeen kunnen we zeggen dat het ons deze vakantie ten gunste was. We zijn deze keer anders op vakantie gegaan, eerst Bike Week, en daarna nog een weekje voor wat anders, wat dan ook. Dat bracht eigenlijk ook veel meer rust, want voorheen was het die laatste week heen en weren naar Daytona, terwijl we dat nu al mooi achter de rug hadden. En in die eerste week was de temperatuur tussen 20 en 25 graden, ideaal voor het sjouwwerk in Daytona, want de 2e week was het af en toe beduidend warmer. Goed weer, dus.

Net als de rest van de vakantie, die was ook weer goed (behalve de terugkomst misschien 😉 ), maar dat moge wel duidelijk zijn uit de voorgaande verslagen. En nu moeten we weer wachten op de volgende, en dat duurt langer dan anders. We hebben namelijk besloten om dit jaar Biketoberfest over te slaan, deels omdat als je zo vaak achter elkaar gaat, Bike Week èn Biketoberfest, je eigenlijk niet veel nieuws ziet, maar vooral omdat we de Osborne Family Spectacle of Dancing Lights een keer willen zien, en dat is nu eenmaal wat later in het jaar. Bijkomend voordeel is dat we nu ook een keer Thanksgiving Day en het daarop volgende Black Friday uitverkoopspektakel een keer kunnen meemaken, zodat de douane ook weer wat te doen heeft.

Maar dat laten wij U meemaken in een nieuw blog, wat al weer in de steigers staat. En we hopen dat jullie er weer met net zo veel plezier naar uitkijken als wij er aan beleven het te maken. Bedankt voor de vele reacties, wij hebben het graag gedaan.

Onderweg naar morgen.

Na aanname van de taxfree goederen wandelen we in alle rust naar onze stoelen op rij 18 van de Airbus 330, stoel A en stoel C, raam en gangpad. Denk nou niet dat er nog iemand tussen zit, want het Ierse alfabet kent geen B, en ook geen J, althans in de luchtvaart, voor zover ik weet. Want A/C is, net als aan de overkant H/K, gewoon een rijtje van twee. We nestelen ons in de slaapstand, en na beleefd doch bewust weigeren van de maaltijd (die overigens heel sterk naar doorgekookte knakworst rook, het karretje stond een minuut of vijf naast ons) sluiten we muziek aan en de ogen toe. Behalve een paar glaasjes water en de ontbijtbol maken we niet al te veel van de vlucht mee, en vrijwel gasloos, dat is nog eens letterlijk een opluchting vergeleken met de heenvlucht, landen we ruim 7 uur later op Dublin airport, waar we gelijk kunnen wennen aan een ander klimaat. En hoe.

Bijna dertig graden verschil met een halve dag eerder, en een paar uur later zou het nog kouder zijn. Maar we hadden ons op MCO al uit korte broeken en hemdjes gehesen en in reiskleding, dus zijn we voorbereid op koudere omstandigheden, hoewel we dit ook weer niet verwacht hadden. We doen nog een poging, omdat we wat eerder dan verwacht geland zijn, om onze vlucht om te zetten naar die van 9.30 uur, maar volgens de behulpzame dame in het groen was dit vrijwel ondoenlijk, mede omdat onze bagage al op de vlucht van 11.30 stond, en ze dit onmogelijk op de korte termijn kon omzetten. Jammer, maar helaas, maar nu hebben we wel ruim de tijd om het Garden Terrace café, helemaal aan de andere kant van de luchthaven, te bezoeken. Niet omdat daar de koffie beter is dan in Terminal 2, maar om de toevoeging Terrace, want daar kunnen we, en geen kou houd ons daar van af, naar buiten voor een nicotineshot. We zijn ondertussen frequent DUB bezoekers, en weten een kortere weg naar The Loop (waar het café zit), en op die kortere weg lopen we kort langs het spelersvliegtuig van Manchester City. De ene club heeft een spelersbus, de andere wat luxers……

DUBLIN

Na de koffie gaan we weer richting Terminal 2, waar, als we er aankomen, net onze Gate 423 op de borden vervangen wordt door ‘gate change, wait for gate’ en dat doen we dan ook direct. Voor de niet kenners; Terminal 2 bevat Gates 401 t/m 426 en is zo lang dat je het einde niet eens kunt zien als je er op komt. Er zijn loopbanden, een stuk of 3, nauwelijks 15 meter lang, in één richting, en dus totaal nutteloos. Mocht je dus zo voortvarend zijn om toch naar 423 te gaan en de wijziging gaat naar 409 (al 2 keer van vertrokken) dan loop je op de vroege Zondagmorgen al een halve marathon.

Daar hebben we geen zin in, dus blijven we mooi voorin zitten om na een half uurtje te zien dat de wijziging van 423 naar 424 is, en we alsnog naar het einde des piers kunnen lopen, om te constateren dat “ons” vliegtuig nog niet eens gearriveerd is. Die heeft vertraging in Brussel, door sneeuw………..

Maar uiteindelijk valt de vertraging mee, en vertrekken we 20 minuten later dan gepland naar het koude Nederland.  Ook deze keer zitten we, net als de heenvlucht, weer op rij 1 en zijn we als eerste in Nederland. Dat geeft ons mooi de tijd om nog even op z’n Iers te gaan, en bij Murphy’s op de D pier een pafke te doen, en precies op tijd, als onze koffers uit de kelder komen, bij bagageband 9 aan te komen. Die worden op een kar geladen en naar de Groene Zone geduwd. Van dezelfde band komen ook de koffers van een vlucht uit het Amerika van het Midden-Oosten, Dubai, en voor ons uit lopen louter dames en heren met handbagagekoffers en zijn wij de eerste met een volgepakte trolley.

Ik zie de bui al aankomen, tegelijk met de ‘chef de douane’ en zijn volgelingen;’Waar komt de reis vandaan? ’- ‘Dublin’ en ik zie het oog op de bagagelabels ‘En daarvoor Orlando’– ‘Heeft U wat aan te geven?’ – ‘Niet dat ik weet’ – ‘Mogen we even in Uw bagage kijken’ alsof ik een keus heb – ‘Maar natuurlijk’. En dan komen natuurlijk de 3 sloffen taxfree Marlboro’s tevoorschijn, die liggen immers boven op de zomerkleding in de kleine weekendtas. Jammer dan, maar dat is de gok, hoewel we tegen de beambte doen alsof we het niet wisten. Daar komt een boete op, but if you can’t do the time, don’t do the crime. Uiteraard moeten alle koffers op de kop, en word er een plastic Walmarttasje met ons overschot aan rokerij apart gehouden. Daar zit een pakje Drum, gekocht bij Albert Heijn, en nog 3 pakjes Van Nelle, gekocht op Schiphol, in. En dat laatste maakt ons tot regelrechte internationale smokkelaars, want we willen onbelaste rookwaar invoeren, schandalig. De boete voor de 3 pakjes shag is is 7 euro per pakje, bijna het dubbele van een pakje sigaretten, maar het schijnt om de grammen te gaan. Ook wordt er nog gevraagd of mijn oude horloge en Marion’s Hilfigger klokkie, die in haar rolkoffer zitten, in Nederland gekocht zijn, wat wij beamen, maar naar onze polsen word vreemd genoeg niet gekeken. Daar zitten namelijk de nieuwe horloges om, en met de nieuwe IPhone 5 in de binnenzak betaal ik graag de tabaksaccijns en verlaat fluks het pand.

Door het oponthoud zijn we technisch te laat voor de Mercure shuttle, dus had Marion al gebeld, om te horen dat die net weg was, en over ruim een half uur terug zou zijn. Dat vinden we nog erger dan de boete want we willen naar huis. We lopen daarom op ons dooie akkertje naar halte 9 en ziet Marion bij het buitenkomen in een flits onze shuttle, die net weg wil rijden. Ze rent er achter aan en weet de bus te stoppen, zodat we nog mooi mee kunnen. 10 minuten later wordt de Kia bepakt en gaat het richting Zwolle, waar we een uurtje later de koffie aanzetten en de koffers uitpakken.

Als dat gebeurt is gaan we nog even naar ons kluppie waar een koude Heineken op ons (mij) wacht en we gelijk de meegenomen spullen kunnen verdelen. Het is weer een uiterst gezellig uurtje, waarna we bij onze eigen Zwolse Thai, Bai Yok, de maaltijd afhalen en de rest van de avond lastig gevallen worden door de veestapel. Het zit er weer op, en we kijken weer uit naar de volgende.

And the winner is……….

We beschouwen vandaag als iedere andere, dus is het bij zonsopkomst weer gewoon een lekker ontbijtje, en daarna een bakkie leut op het pooldeck. En daar valt het direct op dat het warm is. Niet gewoon warm dat is het al een tijdje hier, en niet ongewoon voor Florida. Maar het is benauwd warm, zo benauwd dat het water met straaltjes van kop en schouders afloopt.

Het heeft de afgelopen nacht een mooi tijdje gestortregend en daar plukken we nu de vruchten van. Het lijkt wel Oktober, dan kan het ook zo drukkend warm zijn, en douchen heeft dan geen enkele zin, het loopt zo weer met gutsen van me af. Maar goed, tegen beter weten in spring ik toch onder het gemalen water en daarna pakken we de rest van twee weken losbandig leven in. De beide koffers halen net de vermaledijde 23 kilo’s niet, dus zijn we good to go. Maar pas nadat we het huis een beetje aan kant gemaakt hebben en de laatste was in vaatwas en wasmachine geworpen is.

Om deze laatste dag door te komen zijn een paar activiteiten de revue voorbij gekomen, en één daarvan is ons net voor de vakantie opgevallen. De vaste volgers zullen we weten dat we geen fanatiek parkgangers zijn, integendeel zelfs. We hebben ze allemaal (behalve Animal Kingdom) al wel meerdere keren bezocht over de afgelopen 25 jaar, maar niet met regelmaat, en meestal als er nieuwe medereizigers bij waren, die natuurlijk wel naar één van de parken wilden.

Maar Downtown Disney was altijd wel één van de vaste stops, en dan met name de Virgin Megastore, met zijn vele CD’s en DVD’s die je in Nederland niet kon kopen. Deze winkel is al weer een tijdje gesloten, dus werden onze Downtown bezoekjes ook schaarser. Tot nu dan, want we hadden gelezen dat er in DtD gebowld kon worden, iets wat Marion leuk vind, en graag wil doen.

En laat deze nieuwste bowling-alley, Splitsville, nu in onze oude favoriete winkel gehuisvest zijn. Daar zijn we op weg naar toe, en bij aankomst zien we door de grote ramen 6 mooie banen, en ook gelijk wat er achter de schermen van zo’n bowlingmachine gebeurt. Leuk, maar 6 banen, als dat maar geen lange wachttijd wordt, want ondanks dat het nog voor de middag is, is het al razend druk in DtD.

DSC00968 (800x600)

DSC00967 (800x600)

We moeten rond een enorm terras lopen om de hoofdingang te vinden, en zien dan dat er aan deze zijde nog 6 banen zijn. Maar het is druk, dus informeren we eerst maar eens naar de wachttijd, en de lieftallige jongedame achter de computer verteld dat het ongeveer 15 minuten zal duren. Prima, en we schrijven ons in en ontvangen zowaar een pieper, waarna we ons moeten melden bij balie en computer 2, alwaar de schoenmaten en voornamen ingetikt worden. Nog geen minuut later gaat de pieper af en staat een andere jongedame achter ons met twee paar schoenen in de hand en vraagt ons te volgen, en we gaan zowaar de “oude” Virgin roltrap op, om te zien dat er boven nog eens 3 clusters van 6 banen zijn, 30 in totaal dus. En allemaal, zowel boven als beneden omgeven door bars en zitjes waar je een maaltijd kunt nuttigen, en er staan ook nog een aantal pooltafels. Erg mooi.

DSC00978 (800x600)

DSC00977 (800x600)

Wij worden naar baan 27 gedirigeerd, waar onze namen al op een boven de baan hangen scherm staan. Voor $20,- p/p ex/tax. mogen wij ons hier een uurtje in het zweet gooien, wat goed lukt. Bediening komt regelmatig vragen of we wat willen nuttigen, maar met het ontbijt net achter de rug, en een lange reisdag voor de boeg, raken ze aan ons niet meer kwijt dan twee lemonade’s

Er staan her en der stellages met bowlingballen waar je ook kunt testen welke gripgrootte je hebt, en ook de verschillende gewichten van de ballen aan de kleuren kunt herkennen. Kortom het ziet er allemaal erg verzorgd en prima uit, in tegenstelling tot mijn edele bowlingspel. Niet dat ik ook maar enige illusie koesterde dat ik van Marion zou kunnen winnen, maar bij tijd en wijle ging het wel erg beroerd. Ik zat er zelfs aan te denken om maar op kindermode te gaan, met van die hekjes in de baan. Want we zijn tenslotte in Disney, dus ook daar is aan gedacht. Als je bij het inschrijven opgeeft dat er kinderen meedoen, gaan er automatisch hekjes in de baan omhoog als ze aan de beurt zijn, zodat de bal niet in de goot kan belanden. Die had ik af en toe ook wel kunnen gebruiken.

DSC00971 (800x600)

DSC00972 (800x600)

DSC00969 (800x600)

DSC00976 (800x600)

Maar we hebben een zeer vermakelijk uurtje, en het bowlen gaat op den duur ook wat beter, maar Marion kicks my ass met vlag en wimpel. Omdat we nog zat tijd hebben lopen we Disney Downtown West nog even door en zien dat er nu ook een grote Harley Davidson winkel zit waar we toch nog maar even naar binnen lopen, en onze kaken tot op de grond laten vallen. Er is werkelijk niets te koop wat met de motor te maken heeft, maar bestaat louter uit merchandise. Maar dan ook meer merchandise dan we bij alle bezochte dealers die we de afgelopen twee weken, nee zelfs 3 vakanties, bezocht hebben. En dat waren er wat. Als je hier niet de gadget of kledingstuk vindt van Harley wat je wil hebben, dan bestaat het waarschijnlijk niet. Onvoorstelbaar, zo veel. Zelfs speciale collecties, o.a. van krokodillenleer, nog nooit eerder gezien. Maar we vinden niks voor onszelf, deze keer.

DSC00980 (800x600)

En dan gaan we weer retour richting Orange Lake voor de maaltijd van vandaag, een soort kruising tussen lunch en diner, de vermaarde Roadkill bij Texas Roadhouse, voor 6 uur genuttigd à $8.99 p/p, een koopje. Daar aangekomen staan er voor de deur 2 Sandhill kraanvogels (Floridiaans of Canadees, dat onderscheid kan ik niet zien) die geenszins van plan zijn aan de kant te gaan. Omdat we eerst nog een rokertje willen voor dat we naar binnen gaan kunnen we mooi in de gaten houden wat ze van plan zijn. En dat is al snel duidelijk, ze gaan bedelen. Er komt een ouder stel naar buiten, waarvan de vrouw een aantal doggybags draagt. En uit één van de plastic bakjes haalt ze een handvol doppinda’s en gooit die naar de Sandhill’s die ze netjes kapot pikken en de pinda’s naar binnen werken. Op een gegeven moment eten ze bijna uit haar hand.

TRKRAAN2 (800x600)

trKRAAN1 (800x600)

Ik weet niet waar ik meer verbaasd over moet zijn, over de kraanvogels die zo handig de zoute pinda’s oppeuzelen of over de vrouw die een paar bakjes ( ze zei dat ze, wijzend op een ander bakje, er toch genoeg had) doppinda’s, waarvan op alle tafels een emmertje staat, als doggybag had meegenomen. Maar de Roadkill smaakt er niet minder om, en het is weer een hele hap, waar we de rest van de dag kunnen teren, wat ook de bedoeling was, want we hebben geen zin aan vliegtuigvoer. Achteraf bedenk ik pas dat de uien en paddestoelen niet echt bevorderlijk zijn, of juist wel, voor de gasvorming waarvan ik op de heenvlucht zo’n hinder had. Ook spot ik aan de wand nog een prachtige neon van 2 van mijn vele favoriete vrijetijdsbestedingen, en dit is wel een heel fijne combinatie. Zo’n neon mag ook thuis wel aan de muur 😉

TRfood (800x600)

TRheineken (800x600)

Na de copieuze maaltijd gaan we richting MCO, ofwel het vliegveld, want de GMC moet om half vijf weer bij Alamo zijn. Wel wat vroeger als wat we van plan waren, maar we hebben ook geen zin aan een boete wegens te laat inleveren. Maar we hebben weer veel plezier gehad van de Yukon de afgelopen 1056 mijlen, en op weg naar het vliegveld wordt de lach nog groter, want hij begint te pingelen en er verschijnt een oranje benzinepompje in het dashboard, wat inhoudt dat we nog 50 mijl kunnen rijden voordat de benzine op is, dus het vliegveld nog wel kunnen halen. Ik gooi Marion er met de bagage uit en doe nog een rondje terminal B om de auto strak met de wijzer in de hoek af te gooien bij Alamo. Op aanwijzing van de verkeersregelaar moet de Yoekel in de rechterrij, maar ik zie direct dat hij niet tussen de megapiloon en de betonpaal door kan, dus blijf fijn op de middenbaan, maar de meneer is het daar niet mee eens, althans dat vermoedt ik want veel Engels kwam er niet uit, en mijn Spaans is erg beroerd, en al was het dat niet, we zijn hier in Amerika. Maar goed, hij is bij Alamo en zal het wel weten, dus tegen beter weten in ga ik zichtbaar zuchtend de rechterrij in, tik linksvoor tegen de piloon en met de rechterspiegel tegen de betonpaal, waarbij de spiegel spontaan inklapt. En dan is de fijne verkeersregelaar plots nergens meer te bekennen, de lafaard. Maar de piloon heeft geen schade veroorzaakt en de spiegel klap ik weer terug, ook zonder schade.

De balans in, zoals gewoonlijk, nul, en de roltrap brengt me weer terug bij vrouw en koffers. Die dumpen we zonder probleem bij Aer Lingus, en dan is het, ook zoals gewoonlijk, richting Starbucks voor een cappu en frappuccino, de laatste deze keer in de nieuwe smaak hazelnoot, en dat is gelijk mijn nieuwe favoriet. Doordat Starbucks aan de A-kant zit wandelen we op ons dooie gemak terug naar de B-kant en kijken onderweg mensen en auto’s, altijd een leuke bezigheid, totdat het tijd word voor security. Dat verloopt lekker vlot vandaag, en nadat we de taxfree shop hebben bezocht gaan we naar de gate, waar we dankzij de Gold Circle status weer fijn als eerste mogen boarden.

Wat er vanaf dat moment plaatsvindt hoort U in het volgende, laatste echte verslag.

Dat, en de nabeschouwing, ontvangt U morgen in de bus.

Dag, dag, fijne Vrijdag.

Normaal zou ik zeggen; ‘dit is onze laatste volle dag hier’, maar dat dekt de lading eigenlijk niet. Oké, morgen vliegen we naar het verre oosten, maar onze vlucht gaat pas om 10 over 8 in de avond, en dan kun je gerust spreken van een volle dag. Alleen onze uitvalsbasis dient om 11 uur (+ of -) verlaten te worden, dus zijn we een dagje thuisloos. Maar we hebben al een fijne invulling. Dat hoort U later.

Eerst de Vrijdag. Die begint bewolkt, maar zal volgens de weerposse snel zonnig zijn, en inderdaad is er tegen achten al weer een piepje zon, en een uur later wederom de hemelsblauwe hemel.

DSC00958 (800x600)

Maar tegen de tijd dat het echt warm word komen ook de grote enge wolken weer tevoorschijn, maar wij laten ons niet kisten, de temperatuur is prima, en het zwembad ligt voor onze neus.

Dus als we weer een lunch uit eigen voorraad hebben genuttigd maken we af en aan gebruik van ons waterparadijs, afgewisseld met laptoppen, wordfeuden, saga- en ruzzelen en zo sluipt de middag langzaam aan ons voorbij. Onderwijl dat ik bezig ben met wat muziekschikken, schikt Marion de koffers. Inpakken en inpassen is het devies, maar gelukkig valt het deze keer erg mee, en hoeven we niet eens gebruik te maken van de extra tas, iets wat in deze tijd van bijbetaling voor extra bagage beter is voor de portemonnee. En met het gewicht komen we ook nog vrij gunstig uit.

 

En zo kabbelen we langzaam aan naar etenstijd, waarvoor we een logische keuze gemaakt hebben. De avond dat we aankwamen gingen we naar Outback, dus de laatste avond hier doen we hetzelfde, logisch toch ? Het is inmiddels wel gaan regenen, maar we kiezen wel voor een tafel buiten, onder de luifel natuurlijk, want soppen met het eten is niet onze liefhebberij. En met de temperatuur is nog steeds niks mis. De keuze is een beetje tweeledig; ten eerste is de temperatuur, zoals gezegd, prima, en kunnen we naar believen een rokertje opsteken, maar het tweede, al konden we dat niet voorzien, is ook van belang; we kunnen gelijk plaatsnemen.

Voor binnen, waar Marion vanwege de ijzige kou die er altijd heerst toch al geen fan van is, geldt een wachttijd van minimaal 35 minuten. En dat terwijl we eigenlijk best vroeg zijn. En het wordt met de minuut drukker, zo druk zelfs dat alle zeilen bijgezet worden in de bediening, tot aan de managers en ontvangers aan toe. De wachttijd zit al snel ruim boven een uur, en we worden dan ook jaloers omgeven door allerlei wachtenden. Maar wij zitten, en worden bediend, dus wie doet ons wat.

outback (800x600)

Wat me wel wat doet is dat ik vanavond voor de laatste keer mijn seared Ahi Tuna zal eten, zeker tot November dit jaar. Ik zal hem missen 🙂 die prettig gepeperde rode vis. Maar voor nu smaakt hij uitstekend, net als de Victoria Filets die we samen hebben, al moet ik zeggen dat die van Texas Roadhouse minimaal net zo goed was. We leveren onze laatste coupon in en gaan dan, via een korte stop bij Target, weer aan de koffie, met het laatste stuk Key Lime Pie. In de loop van de avond, vergezeld van Storage Wars en Tanked op de kijkbuis ( tot het 11 o’clock News en Jay Leno), rommelen we wat spullen bij elkaar, om zo het restant inpakken van morgen makkelijker te maken.

DSC00960 (800x600)

Voor morgen staan er nog wat kleine dingen op het programma. Zo zouden we nog wat gaan bowlen in Downtown Disney, en gaan we nog een keer eten bij Texas Roadhouse, want ik moet en zal nog een keer de Roadkill eten, en Marion doet mee. En daardoor kunnen we aan boord de maaltijd overslaan en blijven slapen. Iets wat ons allebei erg aanstaat.

Maar hoe dat allemaal afloopt leest U volgende week wel in het laatste verslag, en de daar nog op volgende epiloog. Zondag landen we rond 2 uur, en zijn dan nog net op tijd voor de klupmiddag. En dus zal er die dag niet aan het verslag gewerkt worden, dat moet maar een dagje wachten.

Such a perfect day !

Dat was het eerste wat in mij opkwam toen ik aan dit stukje dagelijkse tekst wilde beginnen, maar daarover later, ik heb eerst een verplichting aan de lezers. Er is mij gevraagd naar het handige handje voor de spuitbussen. Wij hadden het nog nooit gezien, en het leek ons handig, maar misschien is het in Nederland ook al lang verkrijgbaar, en wisten we het niet. De vraag was; laat het eens zien, dus;

DSC00948 (800x600)

Lou Reed zong het, wij beleven het. Bij het opstaan is het nog een beetje fris, al zullen de Nederlanders in deze barre tijden het bloedwarm vinden, maar verschil moet er zijn. Maar het grote dak in de lucht is hemelsblauw, babyblauw, of dodgerblue (1E90FF) zo U wilt, met hier en daar een sliert sluierbewolking, en na een paar uur is het al tijd om de korte boks om te ruilen voor de bermuda van Tommy Hilfigger. Die is de afgelopen  1½ week trouwens niet bestand gebleken tegen het geweld (en ongetwijfeld de chemicaliën) van de jacuzzi, want was hij eerst mooi zwart (000000), nu is het een soort van chocoladebruin geworden, niet echt een Hilfigger kleurtje. Gelukkig is de RoodWitBlauwe nog helemaal intact en op kleur. Maar U snapt de clou, we gaan zwemmen en bubbelen.

Het wordt vandaag een echte easy-going dag, in en uit de tobbes, achter de laptop, af en toe voor de TV, maar toch meestens buiten,want ondanks de forse temperatuursdaling is het nog steeds ergens rond de 23 °, met een heel klein beetje wind. Zelfs de lunch is easy-going, Marion gaat voor een paar pancakes, en zelf val ik de scherpe ballen uit de doggybag aan, samen met een beetje eigengemaakte zalmsalade (blikjes Fruit of the sea roze zalm, flots Helmann mayo, zout en peper naar smaak en kanen), die normaal ‘s ochtends op de geroosterde boterham gaat. Niet dat we nu zuinig aan het worden zijn, maar het onvermijdelijke einde van de vakantie nadert, en we willen de koelkast zo leeg mogelijk achter laten, dus gebruiken we wat we kunnen, want weggooien vinden we zonde. En het is allemaal nog goed te eten ook. En we hebben vanavond ook nog wat te doen met het vloeibare spul.

Maar zo ver is het nog niet. We genieten nog even lekker van de zon,en  ik stel, met hulp van internet, een afspeellijst voor de Ipod samen, iets wat ik al heel lang van plan was. Allemaal jaren 70 en 80 nummers van mijn favorieten, Abba, Ricky Martin, Bronski Beat, etc. haha haha haha (LMFAO zoals de SMSers en FBers zeggen), maar dan wel gespeeld door bands met duistere namen als Amorphis en Black Ingvars, die maken het een stuk aangenamer luisteren (al is Marion het niet 100% met mij eens :-)). Ik sprokkel zo’n 100 van die nummers bij elkaar deze middag, en ben er blij mee.

Maar uiteindelijk zullen we toch de villa moeten verlaten, want we hebben nog een Tex-Mex maaltijd tegoed, en het gekozen restaurant ligt een beetje uit de richting. Namelijk op een wat minder bekende Mall bij de Floridagangers, The Loop, waar wij al vaker langsgekomen zijn, maar nog nooit echt bezocht hebben. Hij staat al wel een paar jaar op ons to-do lijstje, maar het komt er nooit van, en dat terwijl alle “grote” winkels, en nog een beetje meer, er zitten. Maar ook vanavond zullen we geen winkel van binnen zien, want, op aanraden van Anita, van het geweldige Florida Forum,  prikken we een vorkje mee bij Abuelo’s Mexican Restaurant, en die zit nu eenmaal in The Loop.

Ik had mijzelf gisteren beloofd om ook “away from home” eens een keer de sluipweg via Sherbert Road te gebruiken, en vandaag is er een prima dag voor. Het wegje brengt ons in Disney direct op Osceola Parkway (OP), en daar ligt, mijlen verderop, ook The Loop aan. Da’s toevallig ! Alle verkeerslichten in WDW zijn ons prima gezind en net buiten de gronden van Uncle Walt word de OP een tolweg, dus kunnen we met gepaste snelheid lekker door racen, en zo staan we veel sneller dan verwacht op de stoep in The Loop.

DSC00949 (800x600)

DSC00950 (800x600)

Bij binnenkomst in het restaurant zie je al direct een verschil met de doorsnee steakhouses . Ruime entree, alles mooi en ruim ingericht, en je kijkt niet direct tegen de dakbalken en platen aan. En het is (nog) niet druk, waarschijnlijk ook vanwege de afstand tot de parken, en we kunnen dus gelijk aan tafel. En ook hier komt het gezegde “When in Rome, act like the Romans” weer van pas, dus we beginnen maar met een Corona :-), die prima valt bij de tortillachips met de lekkere sausjes. En voor de hoofdmaaltijd gaan we op zeker. Als je ergens voor het eerst komt, neem je natuurlijk het beste van het huis, en laat dat nou toevallig ook op de kaart staan; Los Mejores de la Casa. Helemaal niks mis mee, sterker nog, het smaakte voortreffelijk.

DSC00954 (800x600)

DSC00957 (800x600)

Het is dan misschien een fractie duurder dan de “gewone” steakhouses, maar meer dan waard, en we zullen hier zeker nog vaker komen. Ook op de terugweg zitten alle lichten mee, en staan we in een kwartier bij de kassa van de Publix, en tien minuten later voor onze deur, waar koffie, TV, beperkt alcohol en de elektronica de avond van deze perfecte dag afronden. Morgen weer zo’n dag.

Aan de lopende (Ichi)band.

Zit net tijdens het (heerlijke ) ontbijt nieuws en weer te kijken; overwegend bewolkt maar droog, en aan het eind van de middag – begin van de avond regen met kans op een klap onweer. Loop naar buiten voor een peukie en een bakkie, blijkt het al avond te zijn; donder en regen. Die weerlui toch Het is net 8 uur !! Gelukkig blijft de temp. rond de 25, en hebben we een binnenprogramma.”

DSC00944 (800x600)

Dat was vanochtend mijn eerste berichtje op Facebook, en inderdaad, het was een typische Florida regenbui, met bakken de lucht uit, en een half uur later weer droog. En dat komt goed uit, want dan zijn wij ready to rumble. Het is buitengewoon druk op de US 192, waarschijnlijk heeft iedereen die naar de parken gaat de bui afgewacht. Maar wij moeten voorbij de “hoofdweg naar Disney” om onze trouwe 417 tolweg op te komen. In de drukte bedenk ik dat ik eigenlijk altijd verkeerd bezig ben, als ik deze weg, naar de 417 oprit in Celebration, neem. Vanuit de andere richting pak ik meestal de afslag Osceola Parkway, en cross zo dwars door WDW naar de sluipweg bij Animal Kingdom, wat meestal mooi vlot gaat. Dat zou ik eigenlijk andersom ook moeten doen, bedenk ik me, maar dan neem ik uit gewoonte altijd weer de 192. Volgende keer maar eens proberen.

Aan de andere kant is het, zelfs na 25 jaar, altijd leuk rijden op de 192, er is zo veel te zien, dat je nooit uitgekeken raakt. Vanaf de tolweg draaien we South Orange Blossom Trail (vanaf nu SOBT) op, waar alle te bezoeken adressen van vandaag aanliggen. We gaan eerst even kijken bij City Kia, de lokale dealer van de automobiel die wij in Nederland besturen, en wat lijkt die hier kleiinn !! Er staan een paar Sportages, maar de populairste Kia’s hier zijn toch wel de Sorento en….. de Soul. Van die modellen staan er vele tientallen, zoals hier bij de autodealers gebruikelijk is. Die zijn min of meer verplicht om alle modellen in alle uitvoeringen en kleuren in voorraad te hebben, zodat de koper zijn of haar nieuwe aanwinst on the spot kan meenemen. We zien aan de Sportage weinig verschil met Nederland, behalve dan dat ze hier automatisch een automaat hebben, en handschakeling optioneel en duurder is. In Nederland is dat net andersom, en dien je diep in de buidel te tasten voor iets wat hier, en in vele andere landen standaard is. En de auto’s zijn hier zowiezo al een heel stuk goedkoper, terwijl ze ook hier “import” zijn. Dat verschil zit hem vooral in de invoerrechten en BTW, maar de klap komt van de al meer dan 10 jaar in Nederland volslagen illegaal gehanteerde BPM. Een stelletje uitmelkers zijn het in Den Haag, en aan die overtreding van EU regels doen ze toevallig in Brussel helemaal niets, terwijl ze daar anders vooraan staan om ons land te betuttelen.

Maar goed, we hadden gehoopt bij City Kia een leuk, alleen voor de Amerikaans markt, hebbedingetje voor onze Sportage te kunnen aanschaffen, maar aan die dingen doen ze hier niet. De accessoirefolder is identiek aan die bij ons, en wat er in staat is alleen op bestelling te krijgen.

Dus racen we met de Yukon een blok of tien noordwaarts waar een grote Pep Boys, een landelijke automaterialenzaak, zit. We komen hier wel vaker, meestal alleen om een beetje te neuzen naar leuke spulletjes. Vandaag gaan er 2 dingetjes uit de knakenbak mee, een uitschuifmagneetje, die je ook vast wel in NL zou kunnen kopen, en een opzetstuk voor spuitbussen, die Marion ontdekt en ik werkelijk nog nooit eerder gezien heb. Er staat dan ook NEW op, en je schuift het op een willekeurige spuitbus, zodat die een handvat, zeg maar als een plantenspuit, krijgt. Lijkt me erg handig.

Dan is het weer twee blokken terug en linksaf naar de Florida Mall. Het is retedruk op de parkeerplaats, wat te verwachten was met de weersverwachting van vandaag, hoewel het nog steeds droog en warm is, met heeeeel af en toe een piepend zonnetje. Maar we vinden op acceptabele afstand een plekje, zelfs vlak bij de hoofdingang, waarachter gelijk het foodcourt huist. Terwijl Marion de toiletten opzoekt doe ik een rondje en scoor bij het tweede uitgifterestaurant, de Chinees gelijk een stukje Chicken Teriyaki wat prima smaakt. Als je hier twee rondjes loopt kun je zo een hele maaltijd bij elkaar proefeten. Maar dat doen we niet, we hebben andere plannen.

Eerst doen we een paar ons bekende winkels aan, vinden niets wat we willen, en gaan dan weer richting hart van de Mall, waar we ons net buiten het foodcourt melden bij Wasabi, de nieuwe sushibar in de FM. Net ernaast zit ook weer een nieuw zaakje, Pinkberry, voor smoothies en yoghurt, als ik het allemaal goed gezien heb.

DSC00947 (800x600)

Wasabi is dus een sushibar, midden in de doorloop van de Mall, waar je kunt aanschuiven aan de bar, of in één van de booths. De sushi wordt geserveerd volgens het bootjesprincipe, alleen is er geen water of boot te bekennen. Heel soms is dat wel het geval, wij hebben het een keer bij een Kobe of Beninhana meegemaakt, is er in de bar echt stromend water waar mini-jonken met daarop schoteltjes sushi voorbij komen drijven. Bij Wasabi is het een hele lange lopende band met daarop ronde schijven waar de diverse schotels sushi geplaatst worden, voorzien van een label met de naam en de scherpte van het gerecht. Je kan pakken wat je lekker lijkt en dan op de stok naar binnen zien te krijgen, al dan niet voorzien van gember, sojasaus of de altijd opwekkende groene wasabimosterd.

DSC00945 (800x600)

Er zijn vele soorten, o.a. met tonijn, zalm en garnalen. Het enige minpuntje vindt ik dat er bijna geen mixschoteltjes zijn. Het is meestal 4 of 6 rolletjes van hetzelfde, behalve bij de chef’s specials, daar zit iets meer variatie tussen. Nu lust ik alles wel, maar Marion houdt bijvoorbeeld niet van tonijn, zodat ik dus een schotel met 6 rollen tuna  moet nemen, voor mij alleen, terwijl wij het veel leuker vinden om schoteltjes te delen. Eén van de opvallendste schotel is wel de peanutbutter & jelly rolls. Een rolletje gemaakt van witbrood, in zessen gesneden, met daartussen, U raadt het al, pindakaas en een soort jam (beter kan ik het niet vertalen) ofwel PB & J, een Amerikaans ontbijt icoon voor op brood.

Je mag bij Wasabi zo veel eten als je wilt, maar daar zit wel een kostenplaatje aan, uiteraard. De schoteltjes hebben verschillende kleuren, en daaraan hangen verschillende prijzen, van 2 tot 5 dollar. Die schoteltjes stapel je op en als je uitgegeten bent komt de “serveerster” ze optellen en je de schade vertellen. Sushi is lekker, en we eten dan ook voor de prijs van een avondmaal weg J

sushi3 (800x600)

Dan is het weer tijd huiswaarts te gaan, waar we de middag doorbrengen aan het zwembad. Er is niet veel zon te bekennen, maar het is nog heerlijk warm, dus is buiten zitten geen straf. De laptops brengen ons vermaak, en Marion ook wat werk, en zo komen we de middag zonder kleerscheuren door. Ondanks de lading rauwe vis gaan we vanavond toch maar weer uit eten, want we moeten nog een keer naar Texas Roadhouse. We hebben immers ter ere van ons eerste bezoek van de manager een bon voor een gratis voorgerecht gekregen, en die moeten we gebruiken want we willen de man niet beledigen. De weermannen/vrouwen hebben deze keer wel eens gelijk, want vroeg in de avond begint het een beetje te sputteren, en dat zou de hele avond, met af en toe een eenzame donderklap, zo aan miezeren. Maar ook bij Texas Roadhouse zitten we onder dak, dus het zal ons boeien. En we zitten er zo. Want de pieper met de boodschap van 10 tot 20 minuten, gaat na 2 minuten al af. We krijgen niet eens tijd om buiten een sigaret op te steken. Weer eens wat anders.

Ik sta weer sterk in de verleiding om de Roadkill te nemen, want die was wel erg lekker, maar moet nu toch echt ook een biefstukje proberen, en heb achteraf helemaal geen spijt van die keus. Als voorgerecht nemen we Snakebites, iets waar Marion al snel wel een beetje spijt van heeft.

TXR1 (800x600)

Snakebites zijn namelijk een soort bitterballen, maar dan gevuld met kaas en jalapeño’s, voor de niet kenners; chilipepers, en die zijn nog al van het pittige soort. Omdat ik ruimte wil houden voor het vlees ga ik ze echt niet allemaal alleen op eten, dus vragen we een kleine box, om ze mee te nemen.

Voor de hoofdmaaltijd gaat Marion aan het afvalvlees, hier op de kaart aangeduid als Filet Medallions, eersteklas haasbiefstuk, maar net te klein om als “gewone”biefstuk te dienen. Dus heeft ze nu 3 stukken, bij elkaar ook 9oz, overgoten met champignonsaus en geëscorteerd door, wat ze zelf noemt, een aardappeltje hartverzakking. Ik neem van diezelfde haas een compleet stuk, genaamd Dallas Filet, en probeer weer de salade tegelijk met het vlees te krijgen, wat ook duidelijk word opgeschreven en prompt staat 5 minuten later de saladeober naast de tafel met de Ceasar’s.

Die mag hij vrolijk weer meenemen, deze keer trap ik er niet in. Even later komt hij terug, met het vlees in zijn kielzog en kunnen we aanvallen. Ik zal er niet al te veel woorden, ook namens mijn vrouw, aan vuil maken; de biefstukken waren UIT-STE-KEND. Wij vonden ze beter dan van Longhorns,  minimaal in de categorie van de Victoria Filet van Outback. De vork kwam er haast niet in, maar het mes zakte er vanzelf door. Zacht als een marshmallow met vleessmaak. We zijn bijna lyrisch.

TXR2 (800x600)

Na deze fijne culinaire ervaring gaan we nog even naar Walmart (om cold turkey/ontwenningsverschijnselen te voorkomen), want er moeten wat kleine boodschapjes komen, en dan is het weer tijd voor koffie, TV en de andere gewoontes op een doordeweekse avond, die we natuurlijk weer afsluiten met een drankje en Jay Leno. Morgen is het weer een dagje rundum hause.

%d bloggers liken dit: